Postawa ufności

Poznanie tajemnicy Bożego miłosierdzia powinno rodzić i rozwijać postawę ufności wobec Boga. Takiej postawy zażądał od s. Faustyny Pan Jezus:

„Córko moja, jeżeli przez ciebie żądam od ludzi czci dla Mojego miłosierdzia, to ty powinnaś się pierwsza odznaczać tą ufnością w miłosierdzie Moje” (Dz. 742).

Ufność nie oznacza pobożnego uczucia bądź intelektualnej akceptacji prawd wiary, ale postawę całkowitego przylgnięcia człowieka do Boga. Konkretnym wyrazem takiej postawy jest staranie o wypełnianie woli Bożej w przykazaniach, obowiązkach stanu oraz rozpoznawanych natchnieniach Ducha Świętego. Poprzez poznawanie miłosierdzia Bożego człowiek stopniowo uświadamia sobie, że Wolą Bożą jest wyłącznie jego dobro w perspektywie wieczności.

Na znaczenie postawy ufności w duchowości Bożego miłosierdzia wskazywał ks. Michał Sopoćko, uznając ją za klucz do świętości:
„Dlaczego Bóg tak bardzo zaleca ufność? Dlatego, że ona jest hołdem złożonym miłosierdziu Bożemu. Kto spodziewa się pomocy od Boga, wyznaje, że On jest wszechmocny i dobry, że może i chce nam tę pomoc okazać, że On jest przede wszystkim miłosierny. (…) Brak ufności przeszkadza Bogu świadczyć nam dobrodziejstwa, jest jakby ciemną chmurą, tamującą działanie promieni słonecznych, jakby tamą uniemożliwiającą dostęp wody ze źródła”.
Spowiednik i kierownik s. Faustyny przestrzegał jednocześnie przed zbytnim zaufaniem sobie. Dostrzegał w tym pokusę przeciwko postawie ufności względem Boga.
„Ufając Bogu, nie wolno zbyt ufać sobie, swoim talentom, swojej roztropności ani swojej sile, albowiem Bóg wówczas odmówi pomocy i pozwoli przekonać się z doświadczenia o naszej nieudolności. (…) Ufając Bogu, nie opieramy się tylko na środkach ludzkich, bo na tym świecie największe siły i skarby nie pomogą, jeżeli Bóg sam nie wesprze, nie umocni, nie pocieszy, nie nauczy, nie strzeże. Trzeba wprawdzie wybrać środki, które uważamy za konieczne, lecz nie można opierać się wyłącznie na nich, ale całą ufność należy położyć w Bogu”.

Uczynki miłosierdzia

Postawa ufności względem Boga ma prowadzić do uczynków miłosierdzia. Postawa miłosierdzia wobec drugiego człowieka nie oznacza naturalnej dobroczynności. Ma ona wypływać z osobistego doświadczenia Bożego miłosierdzia. Musi ona zatem uwzględniać ostateczny cel życia człowieka, a więc jego zbawienie. Poprzez pełnienie uczynków miłosierdzia człowiek na możliwość pełnego naśladowania Jezusa aż po krzyż, czyli złożenie siebie w ofierze za grzeszników. Ideał ten s. Faustyna konsekwentnie realizowała w swoim życiu, niejednokrotnie ukrytym nawet przed najbliższymi, z którymi dzieliła radości i trudy codzienności.

„Miłosierdzie masz okazywać bliźnim zawsze i wszędzie, nie możesz się od tego ani wymówić, ani uniewinnić. Podaję ci trzy sposoby czynienia miłosierdzia bliźnim: pierwszy – czyn, drugi – słowo, trzeci – modlitwa; w tych trzech stopniach zawiera się pełnia miłosierdzia i jest niezbitym dowodem miłości ku mnie. W ten sposób dusza wysławia i oddaje cześć miłosierdziu mojemu” (Dz. 742)

„… napisz to dla wielu dusz, które nieraz się martwią, że nie mają rzeczy materialnych, aby przez nie czynić miłosierdzie. Jednak o wiele większą zasługę ma miłosierdzie ducha, na które nie potrzeba mieć ani pozwolenia, ani spichlerza, jest ono przystępne dla wszelkiej duszy. Jeśli dusza nie czyni miłosierdzia w jakikolwiek sposób, nie dostąpi miłosierdzia mojego w dzień sądu” (Dz. 1317).

Sakramenty

„…promienie [na obrazie] oznaczają krew i wodę – blady promień oznacza wodę, która usprawiedliwia dusze; czerwony promień oznacza krew, która jest życiem duszy. Te dwa promienie wyszły z wnętrzności miłosierdzia mojego wówczas, kiedy konające serce moje zostało włócznią otwarte na krzyżu (…). Szczęśliwy, kto w ich cieniu żyć będzie, bo nie dosięgnie go sprawiedliwa ręka Boga” (Dz. 299).

Sakrament pokuty i pojednania

Przestrzenią, w której urzeczywistnia się doświadczenie Bożego miłosierdzia, jest sakrament pokuty i pojednania. Jego istotnym elementem jest wyznanie grzechów przed kapłanem. Spowiedź obejmuje także żal za popełnione grzechy z postanowieniem niegrzeszenia w przyszłości. Do przyjęcia sakramentu pokuty należy przygotować się poprzez rachunek sumienia. Najbardziej nadających się do tego tekstów należy szukać w Dekalogu i w katechezie moralnej Ewangelii i Listów Apostolskich: w Kazaniu na Górze i pouczeniach apostolskich. Sakrament spowiedzi stanowi zarazem formę uwielbienia wielkości Boga oraz Jego miłosierdzia wobec grzesznego człowieka. Poprzez spowiedź człowiek patrzy bezpośrednio na swoje grzechy, a przez to na nowo otwiera się na Boga i na komunię Kościoła, by z nadzieją spojrzeć na swoją przyszłość.

Sakrament Eucharystii

Eucharystia jest sercem i szczytem życia Kościoła, ponieważ w niej Chrystus włącza Kościół i wszystkich wiernych do swojej ofiary uwielbienia i dziękczynienia, złożonej raz na zawsze Ojcu na krzyżu. Eucharystia jest pamiątką Paschy Chrystusowej, będącej szczytem objawienia się Bożego miłosierdzia. W Eucharystii uobecnia się dzieło zbawienia dokonane przez życie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa. Kto chce przyjmować Chrystusa w Komunii eucharystycznej, powinien znajdować się w stanie łaski. Jeśli ktoś ma świadomość, że popełnił grzech śmiertelny, nie powinien przystępować do Eucharystii bez otrzymania uprzednio rozgrzeszenia w sakramencie pokuty.

Rekolekcje

Ewangeliczne wezwanie do upodobnienia się do Miłosiernego Ojca (por. Łk 6, 36) stanowi ideał życia duchowego dla każdego wiernego bez względu na wiek, płeć czy stan. Pięciostopniowe rekolekcje opracowane na podstawie Słowa Bożego oraz pism bł. ks. Michała Sopoćki i św. Faustyny Kowalskiej stanowią propozycję dla tych, którzy chcą odkryć głębię przesłania o Bożym Miłosierdziu, by stać się apostołami Bożego Miłosierdzia w swoim środowisku. Całość rekolekcji obejmuje następujące etapy:

  1. prawdziwy obraz Boga w moim życiu
  2. akceptacja siebie
  3. przebaczenie drogą do naśladowania Bożego Miłosierdzia
  4. postawa ufności drogą do zjednoczenia z Bogiem
  5. dar z samego siebie jako realizacja wezwania do naśladowania Jezusa Miłosiernego.

Każdy z etapów obejmuje 5-dniowe rekolekcje w ciszy. Rekolekcje stanowią połączenie medytacji opartej na Piśmie św., refleksję nad fragmentami pism s. Faustyny Kowalskiej i bł. ks. Michała Sopoćki oraz części warsztatowej.
Bliższe informacje pod numerem telefonu: +48 660 364 052.