św. Faustyna Kowalska ZSMBM

Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 roku w Głogowcu k/Łodzi. Dwa dni później została ochrzczona w kościele parafialnym pod wezwaniem św. Kazimierza w Świnicach Warckich (diecezja włocławska). Kiedy miała siedem lat, po raz pierwszy usłyszała w duszy głos wzywający do doskonalszego życia. Jako czternastoletnia dziewczynka opuściła dom rodzinny, by na służbie u zamożnych rodzin w Aleksandrowie, Łodzi i Ostrówku zarobić na własne utrzymanie i pomóc rodzicom. W lipcu 1924 roku przyjechała do Warszawy i zgłosiła się do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przy ul. Żytniej. Musiała jednak jeszcze przez rok postać w świecie, aby odłożyć pieniądze na wyprawę. W zakonie przeżyła 13 lat. Chrystus uczynił siostrę Faustynę odpowiedzialną za szerzenie kultu Jego Miłosierdzia. W kolejnych objawieniach przedstawił jej istotę oraz nowe formy kultu Bożego Miłosierdzia – obraz Jezusa Miłosiernego, Święto Miłosierdzia, koronka do Bożego Miłosierdzia, Godzina Miłosierdzia. W 1936 roku stan zdrowia siostry Faustyny pogorszył się. Stwierdzono u niej zaawansowaną gruźlicę. W 1938 roku ksiądz Michał Sopoćko udzielił jej w szpitalu sakramentu chorych. Wtedy też przekazała mu wskazówki odnośnie kontynuowania misji szerzenia kultu Bożego Miłosierdzia. Po długich cierpieniach, które znosiła bardzo cierpliwie, zmarła w wieku 33 lat, 5 października 1938 roku jej ciało pochowano na cmentarzu zakonnym w Krakowie-Łagiewnikach. Siostra Faustyna została beatyfikowana 18 kwietnia 1993 roku, a 30 kwietnia 2000 roku ogłoszona świętą. Uroczystość kanonizacji przypadła w II Niedzielę Wielkanocną, którą Jan Paweł II ustanowił wtedy świętem Miłosierdzia Bożego.

bł. ks. Michał Sopoćko

Bł. ks. Michał Sopoćko urodził się 1 listopada 1888 roku w Juszewszczyźnie, w powiecie oszmiańskim (dzisiejsza Białoruś). Po odbyciu studiów filozoficzno-teologicznych w Seminarium Duchownym w Wilnie przyjął święcenia kapłańskie z rąk bp. Franciszka Karewicza, 15 czerwca 1914 roku. W latach 1914-1918 był duszpasterzem w Taboryszkach (dzisiejsza Litwa). Był duszpasterzem wojskowym w Warszawie oraz w Wilnie. W latach 1927-1934 pełnił funkcję ojca duchownego w Wyższym Seminarium Duchownym w Wilnie. Był także profesorem teologii pastoralnej Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie oraz wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym w Wilnie i Białymstoku. W okresie międzywojennym pełnił obowiązki spowiednika wielu zgromadzeń żeńskich. Podczas swojej posługi poznał s. Faustynę Kowalską ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia. Został jej kierownikiem duchowym, podejmując się zadania rozeznania objawień Pana Jezusa oraz realizacji żądań Zbawiciela dotyczących szerzenia nowych form kultu Bożego Miłosierdzia. Z jego inicjatywy został namalowany przez Eugeniusza Kazimirowskiego pierwszy obraz Jezusa Miłosiernego. Przez wiele lat starał się o ustanowienie Święta Bożego Miłosierdzia. Założył Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego oraz Świecki Instytut Bożego Miłosierdzia. Jest autorem ponad 200 pozycji w dużej części poświęconych tematyce Bożego Miłosierdzia. Zmarł w Białymstoku 15 lutego 1975 roku. Uroczysta beatyfikacja odbyła się 28 września 2008 roku w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Białymstoku, gdzie spoczywają jego doczesne szczątki.

św. Jan Paweł II

Karol Wojtyła urodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach. Jego ojciec był zawodowym wojskowym. Matka – Emilia z Kaczorowskich – zajmowała się domem. Starszy o 12 lat od Karola brat Edward uczył się w wadowickim gimnazjum, a później studiował medycynę w Krakowie. 13 kwietnia 1929 roku zmarła matka Karola. Dziewięcioletnim chłopcem zajął się ojciec.

We wrześniu 1930 roku Karol zdał egzamin do męskiego Państwowego Gimnazjum Śląskiego im. Marcina Wadowity. W 1938 roku rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, przerwane wybuchem wojny. W czasie okupacji pracował jako robotnik w kamieniołomach w Zakrzówku i w fabryce „Solvay” w Krakowie. W 1941 roku zmarł mu ojciec. Do połowy 1943 roku Karol był związany z konspiracyjnym Teatrem Rapsodycznym. W 1942 roku rozpoczął studia na tajnym Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, ukończył je po wojnie w 1946 roku i z rąk kard. Adama Sapiehy otrzymał święcenia kapłańskie. Do 1948 roku odbywał studia na Papieskim Uniwersytecie Dominikańskim w Rzymie.

Pierwszą duszpasterską placówką księdza Karola była mała wiejska parafia Niegowić niedaleko Bochni. W 1949 roku arcybiskup Sapieha przydzielił Karolowi Wojtyle parafię św. Floriana na Kleparzu w Krakowie. Młody wikary nawiązał szybki kontakt z młodzieżą akademicką. W 1953 roku obronił rozprawę habilitacyjną na Uniwersytecie Jagiellońskim, po czym podjął wykłady z katolickiej etyki społecznej i filozoficznej w krakowskim Seminarium Duchownym oraz na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Sakrę biskupią otrzymał w 1958 roku. W 1964 roku został arcybiskupem krakowskim, a w 1967 kardynałem. Brał aktywny udział w Soborze Watykańskim II.

Po śmierci Jana Pawła I, 16 października 1978 roku został wybrany na papieża i przyjął imiona Jan Paweł II. Był pierwszym od 455 lat papieżem nie-Włochem i pierwszym Polakiem na Stolicy Piotrowej. Pontyfikat Jana Pawła II upływał pod znakiem posługi na rzecz ekumenizmu, cywilizacji miłości, wolności wzorowanej na Eucharystii. Odwiedził większość krajów świata – z tej racji zwany jest „papieżem pielgrzymem” – odbył ponad 100 zagranicznych podróży duszpasterskich. Ważnym aspektem jego pontyfikatu było przypomnienie prawdy o Bożym miłosierdziu. W 1979 roku napisał encyklikę „Dives in misericordia”, która otworzyła drogę do beatyfikacji, a później kanonizacji s. Faustyny Kowalskiej. Dzięki jego staraniom Święto Bożego Miłosierdzia zostało zatwierdzone dla całego Kościoła. Jego obchody wyznaczono na drugą niedzielę wielkanocną.

Jan Paweł II zmarł 2 kwietnia 2005 roku o godzinie 21:37. Został pochowany 8 kwietnia 2005 roku w Watykanie. 13 maja 2005 roku rozpoczął się proces beatyfikacyjny Jana Pawła II, przez wielu zwanego – Wielkim. W odpowiedzi na wołanie wiernych „Santo subito!”, wznoszone podczas pogrzebu Papieża, nowy papież Benedykt XVI udzielił dyspensy od pięcioletniego okresu oczekiwania na wszczęcie procesu beatyfikacyjnego, co jest zwyczajowo wymagane przez prawo kanoniczne. 19 grudnia 2009 r. papież Benedykt XVI podpisał dekret o heroiczności cnót. 1 maja 2011, w Święto Bożego Miłosierdzia, Jan Paweł II został włączony w poczet błogosławionych. Kanonizacji dokonał papież Franciszek 27 kwietnia 2014 roku.

sł. B. Helena Majewska

Helena Majewska urodziła się na Podolu dnia 10 kwietnia 1902 roku. W wyniku represji rosyjskiego zaborcy jej rodzina musiała wielokrotnie zmieniać miejsce zamieszkania. W nieznanych bliżej okolicznościach, Helena, będąc już dorosłą kobietą, znalazła się w Wilnie. Tam, zafascynowana osobą i posługą Janiny Giedrojciówny, związała się ze Zgromadzeniem Sióstr od Aniołów. Z początkiem 1934 roku rozpoczęła w tej wspólnocie swój postulat, a po 10 miesiącach nowicjat. Śluby wieczyste złożyła 2 października 1935 roku w Wilnie. Przyjęła zakonne imię Rafaela. Przez kolejne lata, także i wojnę, pracowała w Wilnie lub pobliskich Pryciunach, w zgromadzeniu pełniąc funkcję przełożonej domu i mistrzyni nowicjatu. Po zakończeniu II wojny światowej, mimo trwającej akcji repatriacyjnej, odmówiła opuszczenia Wilna. Pracowała wówczas między innymi jako sekretarka w polskiej szkole na wileńskim Antokolu.

Oskarżono ją o prowadzenie nielegalnego domu zakonnego oraz ukrywanie „agenta Watykanu” – ks. Antoniego Ząbka SJ. Za swoją „wrogą działalność” została skazana na 5 lat zesłania do obozu pracy w Dolince, na stepach Karagandy. Przebywała tam pomiędzy 1951 a 1956 rokiem. Po zakończeniu kary powróciła do Wilna, gdzie mieszkała i pracowała do śmierci. Zmarła dnia 5 grudnia 1967 roku w Kalwarii Wileńskiej. Została pochowana na wileńskim cmentarzu na Zwierzyńcu.

W ciągu całego swego życia doświadczała mistycznych przeżyć i objawień. Większość z nich miało na celu przypomnienie prawdy o Bożym miłosierdziu. Jej największym zadaniem, do którego była przygotowywana przez Zbawiciela, była pomoc w organizowaniu nowego zgromadzenia zakonnego, którego powstania, przez pośrednictwo s. Faustyny, życzył sobie Chrystus. Majewska po raz pierwszy wspomniała o nim w „Dzienniku” w połowie czerwca 1940 roku. Wtedy usłyszała od Jezusa: Dusze, które Ja powołam do służby Swej w zakonie miłosierdzia, obiorą sobie za główny cel naśladowanie Mnie w miłosierdziu Moim czynem, słowem i przykładem. Po miesiącu Chrystus prosił ją, by przekazała ks. Sopoćce, iż nadszedł czas, by już teraz rozpoczął swą pracę nad założeniem nowego zakonu miłosierdzia Bożego. Nie zapisała, czy wypełniła to polecenie, ani, jaka była reakcja kapłana. On sam, z wyjątkiem jednego listu opisującego ostatnie chwile życia s. Heleny, nigdy w swoich pismach o niej nie wspominał. Jednakże kolejne wydarzenia, w tym przede wszystkim decyzje i wybory, jakich dokonywał ks. Sopoćko, mogą z wysokim stopniem prawdopodobieństwa wskazywać, że słowa s. Majewskiej co najmniej brał pod rozwagę.