Obraz Jezusa Miłosiernego

„Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie”. (Dz. 47)

Pan Jezus zażądał od św. Faustyny namalowania wizerunku Jezusa Miłosiernego podczas prywatnego objawienia w Płocku 22 lutego 1931 roku. Realizacji żądania podjął się jej spowiednik i kierownik duchowy bł. ks. Michał Sopoćko. Zadanie namalowania wizerunku Jezusa Miłosiernego zlecił on Eugeniuszowi Kazimirowskiemu. Artysta musiał zrezygnować z własnej artystycznej koncepcji, aby rzetelnie odtworzyć to, co relacjonowała mu siostra Faustyna. Przez pół roku co najmniej raz w tygodniu przychodziła ona do pracowni malarza, aby wskazywać korekty i uzupełnienia. Obraz został ukończony w czerwcu 1934 roku. Dzięki staraniom bł. ks. Michała Sopoćki wizerunek Jezusa Miłosiernego został po raz pierwszy wystawiony do publicznej czci w dn. 26-28 kwietnia 1935 roku w oknie galerii przy kaplicy Matki Bożej Miłosierdzia w Ostrej Bramie w Wilnie. Okazją było zakończenie obchodów Jubileuszu 1900-lecia Odkupienia Świata. W ostatnim dniu uroczystości w nabożeństwie uczestniczyła siostra Faustyna, która to wydarzenie opisała w swoim „Dzienniczku”:
„Kiedy byłam w Ostrej Bramie w czasie tych uroczystości, podczas których obraz ten został wystawiony, byłam na kazaniu, które mówił mój spowiednik [ksiądz Sopoćko]; kazanie to było o miłosierdziu Bożym, było pierwsze, czego żądał tak dawno Pan Jezus. Kiedy zaczął mówić o tym wielkim Miłosierdziu Pańskim, obraz ten przybrał żywą postać i promienie te przenikały do serc ludzi zgromadzonych, jednak nie w równej mierze, jedni otrzymali więcej, a drudzy mniej. Radość wielka zalała duszę moją, widząc łaskę Boga” (Dz. 417).

4 kwietnia 1937 roku za pozwoleniem metropolity wileńskiego abpa Romualda Jałbrzykowskiego wizerunek Jezusa Miłosiernego został poświęcony i umieszczony w kościele pw. św. Michała w Wilnie, gdzie znajdował się do 1948 roku. Dzięki interwencji Polki Janiny Radzewicz i Litwinki Bronisławy Miniotaitė obraz udało się uratować przed zniszczeniem po zajęciu świątyni przez komunistyczne władze radzieckie. W kolejnych latach wizerunek był ukrywany w domach prywatnych, a następnie wywieziony do Nowej Rudy (dzisiejsza Białoruś), by jesienią 1985 roku powrócić do Wilna. Początkowo został wystawiony do publicznej czci w ołtarzu bocznym kościoła pw. Ducha Świętego. W czasie swojej pielgrzymki na Litwę 5 września 1993 roku modlił się przed obrazem Pana Jezusa Miłosiernego papież Jan Paweł II. W swoim przemówieniu do zgromadzonych wiernych nazwał ten obraz świętym wizerunkiem. W 2003 roku w domu zakonnym Sióstr Jezusa Miłosiernego w Wilnie przeprowadzono prace restauracyjne. Decyzją metropolity wileńskiego abpa kard. Audrysa Juozasa Bačkisa obraz został przeniesiony do Sanktuarium Bożego Miłosierdzia, gdzie do dziś odbiera cześć mieszkańców Wilna oraz pielgrzymów przebywających z całego świata.

Po pięciu latach od śmierci siostry Faustyny, w roku 1943, prace nad nowym wizerunkiem Jezusa Miłosiernego rozpoczął krakowski artysta Adolf Hyła. Obraz stanowił wotum wdzięczności za ocalenie rodziny artysty w czasie wojny. Obraz ten w 1944 roku został poświęcony przez o. Józefa Andrasza SJ i umieszczony w kaplicy zakonnej Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach, gdzie czczony jest do dnia dzisiejszego. W późniejszym okresie Adolf Hyła wykonał kopie swojego obrazu. Jedna z nich znajduje się w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Częstochowie (Dolina Miłosierdzia).

Z uwagi na rozpowszechnienie wizerunków Jezusa Miłosiernego niezgodnych z pierwowzorem i odbiegających od przesłania przekazanego przez siostrę Faustynę ks. Michał Sopoćko ogłosił w roku 1954 konkurs na obraz Jezusa Miłosiernego. Ostatecznie z pozytywną oceną spotkał się wizerunek autorstwa Ludomira Slendzińskiego. Obraz przedstawia postać Jezusa ukazującego się w Wieczerniku po zmartwychwstaniu (J 20,19-23) zgodnie z wizją s. Faustyny. Obecnie oryginał znajduje się w katedrze pw. Wniebowzięcia NMP w Białymstoku. Kopia autorstwa Slendzińskiego odbiera cześć wiernych w sanktuarium Serca Jezusa Miłosiernego w Kaliszu.